Akdeniz’in kıyısında kurulan COP31 zirvesinin steril diplomatik koridorları ile küresel çoğunluğun omuzlarına yıkılan ekolojik yıkım arasında, kâr hırsıyla beslenen derin bir sınıfsal uçurum uzanıyor. Fosil yakıt lobilerinin ve sermaye elitlerinin gölgesinde şekillenen bu küresel panayır, krizin homojen bir insanlık suçundan öte, mülkiyet ve iktidar ilişkilerinin ürünü olduğunu açıkça gözler önüne seriyor.
